вторник, 4 сентября 2012 г.

Հավատս





<< Գիշեր >>
կտ.յուղ. 50 х 60
1992թ
յուղանկարը՝  Nver Romia Hayrapetyan



Հավատս մեռել : 
Այսօր է մեռել:
Շուրջ մեկ տարի է` հոգևարքում էր…
Տառապում էի  ողջ ժամանակ ես: 
Քանի՜ անհավանական միջոց եմ փորձել կյանքի կոչելու, բայց...

ՈՒ հիմա՝ մեռել է հավատս:
Հագնում եմ հանդերձն ազատության ու գայլ եմ դառնում…
Լուսինը… նա հաճախ ունկնդիրն է  աղերսներիս, այսօր էլ վերջին մրմունջս կլսի ոռնոցով:
Թաղում եմ հավատս անսահմանության մեջ … ու ոռնում էլի , եթե ո՝չ՝ սիրտս կպատռվի:

Ինչու՞ է հավատս մեռել :
Սպասում, լռություն…կեղծ է, զզվելի, ո՛չ…
Իմ հավատի գերեզմանաթմբին դնում եմ ցուցանակ՝ «Մի ստիր»:

Լուսինը հուսադրող ժպտում է:

Անթարթ նայում եմ: 
Երբ  կձուլվի արևածագի կարմիրին, դուրս կգամ գայլի մորթուց , կդառնամ այն նրբիկ ու թափանցիկ աղջնակն, ում մի օր գեղջուկ կինն իր հոգու ողջ մաքրությամբ համեմատեց. «ինչ սիրուն ի, ոնց որ լուստրա էղնի»:

Իմ հնարած աշխարհում կջնջեմ բոլոր գույներն ու երանգները:
Ես դրանք կտեսնեմ Արևին բաց աչքերով նայելիս:
Ես սիրում եմ ՇԻՏԱԿԸ :
Ես սիրում եմ ԼՈՒՅՍԸ:





Комментариев нет:

Отправить комментарий