Եկել ես։

Իմ տարիների

դարսած տրցակը

թերթում եմ համոզմամբ,

որ կգտնեմ քո մասին

ինչ որ հուշում,

բայց ՝ ապարդյուն։

Պիտի ետ տամ

առնվազն հիսունը,

որ հասնեմ քեզ։

չկաս ոչ մեկում,

իրական չկաս։

Իմ հոգին,

որ միշտ տասնհինգ տարեկան է,

ժպտում է այդ իրականությանն

անհամաձայն,

թե՝ բա այն անկյունում,

որ ինձ պահ ես տվել,

ի՞նչ հիշողություն ես փայփայում։

Ու պատմում է

անվանդ, ձայնիդ,

ու էլի բաների մասին,

որ միայն մերն էին։

Ժամանակը մշուշշվել է,

անցել է կուտակված հեղձուկը:

Ես հիմա այն աղջիկն եմ... 

02 հունիսի, 2026թիվ.