Տարիների հետ նույն աղջնակն եմ՝ միշտ զարմացած,  խնդուն,  սիրահարված... 

             Ժպտացեք անցյալին,
սիրով ամբարեք հիշողությունում
            ու միշտ առաջ նայեք...
    Կարևորը՝ գունավոր ներկան է

Մարանի գլուխը ուժեղ ցավում էր։
Գիշերը կես էր դառել, քունը աչքերից թափվում էր,  բայց չէր կարողանում քնել։
Դռան ետևից էլ ծվծվոց էր գալիս, որ գլխի մեջ արձագանքում էր։
֊ Հենո,  Հենո վեր,  տես էն ինչ ձեներ են միջանցքում , ֊ բոթեց չգիտես արդեն որերորդ երազը տեսնող ամուսնուն։
Հենոն կնոջ բոթելը քնի մեջ  խռռացնելը կտրելու ազդակ հասկացավ  ու կողքի շրջվեց։
Միջանցքի ծվծվոցը որքան թուլանում ,  էնքան աղերսալի էր դառնում։
Մի քիչ էլ պառկեց,  Հենոյից հույսը կտրեց։ էլ չի կարող։
Տեղերից դուրս եկավ,  հողաթափերը քսքստացնելով հասավ միջանցք, լույսը վառեց...
Մեկ էլ ի՞նչ տեսնի.  մկան ձագը ընկել է թալակը,  մի մեծ մուկ էլ կողքին է ծվարել,  իրեն տեսավ թե չէ, պուկ՝ փախավ դեպի անկյունի անցքը։
Մարանը նայեց թալակի մկանը, նայեց անկյունի անցքից աչքերը իրեն սևեռած մեծ մկանն ու սիրտը չտարավ։
Անձեռոցիկով թալակի ծայրից բռնեց,  մոտեցավ անկյունի անցքին, ազատ արձակեց մկնիկին.
֊ Գնա մամայիդ մոտ ու էլ ստեղերք չերևաք...

Ժամանակը՝ տնքում է անդուլ,
Ժամերը՝ հևում են դողեդող,
Հիշողությունը՝ կիրք է ճառագում ...

Շուրթերին՝ համն է հաճույքի...

Էլ ազատ չեմ

     Երբ հանդիպեցինք, դու կարկամել էիր, ես՝ շիկնել:
Քո առջև, կողքին, տեսնում էիր իրական՝ ինձ, Եվայիս ու մտացածին Եվային, որ ազատ էր, ազա՜տ , ազաաաատ ու թևեր ուներ ճախրելու:
    Հիմա, երբ գրկումդ եմ, շուրթերս համտեսել ես, մարմինս գգվել ... էլ ազատ չե՜մ, թևեր չունե՜մ...

աղջիկն ու ծովը

Ծովի ալյակը 

հմայքի փայլից՝

փրփուր են կապել. 

Ու համբուրում են 

աղե շուրթերով

ոտքերը կույսի... 

նվիրում եմ իմ սիրելի Նազելիին

Nelly Schmalenberg Chatschaturjan

Բռավո՝ Նելլի

էլ...

Իմ բոլոր հույզերի մասին դու գիտեիր ու խրախուսում էիր, եթե անգամ հետո պիտի հանդիմանեիր (այդ պահին չէիր թողնում ընկճվեի):
Այսօր առավոտից քեզ պատմում եմ, պատմում... անօգուտ է ...

էլ չկաս.
Ինձ համար չկաս...