Ժպտա...

Չէ՞ որ դեղինը ժպիտի գույնն է,
Դեղնակարմիրը՝ մեղմ շառագույնի,
Բոսորագույնը՝ սիրո խոնջանքի.
Իսկ այդ ամենը այս տերևում կա -
ՈՒրեմն Սիրտդ ժպիտով լցրու՝
Որ Սերը շուտ գա

Անգամ լռությունդ է ոսկեգույն,

ու երազանքդ, ու՝ դու...

բայց խոսուն՝

ինչպես սոսափն անտառի

իրիկվա հովին:

... Քո սիրտն էլ ասես ցավու՞մ է, քամի,
երբ լալիս ես խուլ...

- մեջքդ շատ բարակ,

քնքուշ գեղուհի,

քամին չի լալիս,

տրտում է նա քիչ...

Դու դեռ բողբոջ ես

ու այնքա՜ն սիրուն.

ետ դարձի՛ր , 
արի՛,

ետ արի՛, սիրու՛ն

Այնպես կուզեի փարվեի կրծքիդ ու մեղմ գգվեի...

ու տեսնեի քեզ իմ փակ աչքերով...

ու լսեի ես քնքշանքդ գորով քո իսկ շուրթերից ...

իմ հրաշք, իմ սեր, իմ անգի՜ն

Դու էլ ինձ նման

խենթ ու համարձակ

մտքերդ խռիվ

անձրևին տված 

քայլում ես, քայլում...

անգամ աձրևը մեր խռով հոգու 

մտքերը անսանձ մեկնել չի կարող...

Խորունկ անտառում

աշնան արևը

քի՜չ է ջերմացնում.

Դալուկ քո դեմքը

Արևին պարզիր,

քանզի  արևը

պախրա աղջկան

աշնան շողերով՝

շա՜տ է սազական...