հոգիս 

մի անտես 

շղարշ է հագել 

ու 

լայն ժպտում է 

գարնան գույներով՝

աշխարհին, 

մարդուն 

ու 

բնությանը...

Իմ սիրուն,  Լուսե,

Թագադիր, պայծառ,

Ամենաժպտուն,

Ամենախոսուն,

Բանաստեղծական։

Փաթիլ՝ ձմեռվա,

Կանաչ՝ գարունքի,

Արև՝ ամառվա,

Սյուք՝ վաղ աշունքի,

Արշալույս՝ օրվա։

Կարոտել եմ քեզ։

21 հունվարի 2020 թիվ.    

Ցողն
 արթնացավ
աշնան արևի 
շողի համբույրից 
ու հուրհրատեց  
դեղին տերևի 
նախշուն  մատներին ՝ 
ոնց ադամանդե
ակնը մատանու։

Քամին 
իր խանդի
գագաթնակետին
ուզեց այդ գանձը  
իրենով անել.
գութը կորցրած
զարկեց ճղներին, 
պոկեց տերևը, 
տարավ վեր
ու՝ վար ։

Հեքիաթն ավարտվեց։ 
Արցունքի կաթիլ
դարձավ ցողիկը, 

անզորությունից 
հոսելով դեպ ցած՝
փարվեց մայր հողին։ 

Արևի շողի
համբույր կար շուրթին։ 

Նոյեմբերի 1, 2019 թվական      

Սպասումն 

Այնքան ծանր էր 

որ կոտրեց թևերը,

Այնքան երկար`

որ մաշեց հավատը, 

Այնքան դաժան` 

որ սպանեց հույսը.. 

Ու հիմա`

Ո՛չ թևել, 

Ո՛չ հավատալ, 

Ո՛չ հուսալ... 

- Գնա, - շշնջում են շուրթերը . 

- Ետ արի, - նվվում է հոգին

25փետրվարի, 2017թիվ       

Մտքերս 

ոչ սլանում են, 

ո՛չ  թռչում, 

ո՛չ  վարգում։ 

Անգամ 

չեն դոփում 

տեղում։ 

Ուժասպառ 

ձիու նման 

ծնկել են. 

ընկճախտ է ...

19 օգոստոսի, 2019 թվական     

Գո՞րշ է ամենը, 

թե՞ մտածմունքս է

 խամրած գույներում։

 Հոգսս շատ է, շա՜տ։  

Երազանքներս 

դեռ անկատար են...

Ապրել  եմ ուզում

15 օգոստոսի 2019 թվական     

Ասում ես 
քեզ համար

առանձնահատուկ եմ։ 

Կարծես թե չունես

 շողոքորթելու 

որևէ միտում։

Բոլոր 
հին հեքիաթները

 վաղուց կարդացել եմ։ 

Նորերը 

մի տեսակ ֆանտաստիկ են՝ 
անհավանական։ 

 

Իմ սերն ՝

իմ դե՞մ... 

ինչու՞ 

07 օգոստոսի, 2019 թվական