Ասում են, իբր ծղրիդը երգում է, իբր՝ սերենադ։
Միգուցե ուրիշ տներում իրոք երգում է: Մեր տան ծղրիղը ձայն չունի, լսողությունից էլ թույլ է՝ անկապ ծղրտում է։
Ես մտածում եմ, ինքը ծղրտում է՝ չի թողնում կենտրոնանալ, մտքիս թելը կտրում է։
Լույսը վառում եմ՝ սսկվում է, անջատում, գնում եմ ձայնի ուղղությամբ՝ լռում է... օֆ, զզվացրեց., գոնե երաժշտական ռիթմ ունենար, գոնե քայլերգի նման մի բան... հը՞...
(Շարունակելի)
воскресенье, 10 июня 2018 г.
Հոգումս ամբարած պատրանքներին ազատ եմ թողնում։ Էլ ուժ չունեմ։
Արևի շողեր փնջեք ինձ համար...
մրսում եմ 11 հունիսի, 2018թ.
понедельник, 4 июня 2018 г.
Ու՞ր մնաց ժամանակն այն,
երբ օտար չէինք...
Փորձում եմ
վերհիշել
քեզ հետ կապող
բոլոր եզրերը.
Աչքերդ կկոցած՝ հիպնոս էր, ու ես պլշած սահում էի գիրկդ։ Մատներիցդ
հորդող էներգետիկ ուժն
եռք էր տալիս
արյանս։ Շուրթերիդ թրթիռն՝
երբ ժպտում էիր,
տակնուվրա էր անում հոգիս։
Ձայնիդ բարիտոնը
շոյում էր ականջս
Հայդնի սոնատների
հնչեղությամբ։ Հայացքդ համբույր էր անընդմեջ՝ սեթևեթ բառերիս պատասխան։
Ուզում եմ
ըմբռնել . իրակա՞ն է ներկան, հիմա՝ ես կա՞մ, թե՞՝ չկամ...