Արևն 
այնքան համբուրեց 
անձրևի շիթերը, 
որ երկնակամարը 
ժպտում է 
յոթ գույնով ։
Ասում են 
ծիածանը հրաշագործ է, 
տարիները 
ետ է բերում։ 
Տեսնես որ վազեմ, 
կհասնե՞մ ։

27 մայիսի, 2020թ.          

Հորինել 
քո մասին

չափածո կամ արձակ
զորու չեմ։ ​

Երազներս անգամ

երազելու

քեզ տեսնել՝

չեն հանդնգնում։​

Գիտակցելով

գտածս
ու կորցրածս՝

ՀԵՌԱՆՈՒՄ ԵՄ։

26 մայիսի, 2020թվական       

Ամեն 
վարար անձրևի հետ 
հիշում է
անցածում թողած
առաջին սերը... 
Կրկին
 արթնանում են

16 տարեկանի 
անձրևոտ գիշերվա
խենթությունները ։

Դա սեր  էր, 
ինքը ճիշտ էր զգացել:

հիմա է՛լ սիրում է անձրև ...

Վարար անձրև է, 

երկար, սպասված, 

ցանկալի ... 

ու կարծես  ծեծում, 

բախում է 

պատուհանիս ապակին,

թե՝ 
֊դուրս արի, 

քեզ համար եմ գալիս, 

արի լվանամ 

հոգուդ իջած մռինջը, 

հատու շիթերով 

սանրեմ վարսերդ, 

խաղաղություն 

բերեմ մտքերիդ... 

լուռ պատասխանում եմ՝  

֊եթե դուրս գամ, 

մարդիկ կասեն 

որ գիժ եմ...

իսկ ես 

իրոք ԳԻ՜Ժ եմ, 

գալի՜ս եմ...

Պեսիմիստական

Ցավին

Դու

ինձ հետ ապրիր.

քայլիր ու սնվիր,

քնիր, արթնացիր

որքան ուզում ես։ 

Ուժեղ լինելդ

մի կերպ կտանեմ

դեղ ու դարմանով,

նվնվոցով լուռ,

արցունքոտ աչքով,

սեղմած ատամով...

Միայն թե՝ հանկարծ

Ինձանից առաջ

չընկնես երբևէ.

որքան էլ տանջես՝

հետդ չտանե՛ս...

17 մայիսի 2020թ

Երբևէ հիշու՞մ ես ինձ

     Մառախուղ էր, 

միասին բարձրացանք բլուր. 

 հիշում եմ ամպը։ 

Եռանդուն շարժումներով 

չոր փայտերով 

փոքրիկ խարույկ վառեցիր. 

 հիշում եմ հևքդ։ 

Գրկեցիր մեջքս 

ու նստեցինք քարին. 

հիշում եմ տրոփը սրտիդ ։ 

Փչում էիր մազերիս 

ու աննկատ համբուրում. 

 հիշում եմ շունչդ ։ 

Ձեռքերս առար 

քո ավելի մեծ ձեռքերով 

ու պարզեցիր կրակին. 

 հիշում եմ ջերմությունդ։

Շշնջում էիր, 

սովոր, հազար անգամ լսած, 

շատ ծանոթ խոսքեր էին. 

 զգում էի բառերդ։ 

   Հիշեցրու 

ի՞նչ էիր ասում, 

շատ կարևոր է, 

չէ՞ որ միասին էինք երազում։ 

          10 մայիսի 2020թ.      

Մի հեզիկ աղջիկ
դողում է հրճվանքից. 

 Հաուզերի աղեղը
քամում է մեղեդին
թավջութակի լարերից՝
շոյում ունկը նրա։

  Հանդիպելու՞ է սիրելիին։ 

Անցած կյանքում
այսօրը
ժամադրություն են նշանակել։

02 մայիսի, 2020թ.